Project

De visjes van Océane

“De visjes van Océane” is een uniek voorlees- en doe-boek dat kinderen vanaf 3 jaar de kans geeft om onder begeleiding van een volwassene (ouder, leerkracht, therapeut,…) met de emotionele schok van een zelfdoding om te gaan.

De opa van Océane heeft een mooi aquarium met kleurrijke vissen.
Alleen Schubbe ziet er soms ongelukkig uit.
Hij springt zelfs uit het aquarium.

Océane is heel verdrietig wanneer zij Schubbe niet meer ziet zwemmen en praat erover met opa.
Hoe moet het nu verder met Drupje en de andere visjes?

In België sterven jaarlijks meer dan 2000 mensen door zelfdoding. Zelfdoding is de belangrijkste doodsoorzaak bij mannen tussen 30 en 50 en bij vrouwen tussen 20 en 34 jaar. Vaak hebben ze zelf nog jonge (klein)kinderen of zijn ze tante, oom, meter of peter, …
Het is een illusie om te denken dat we kleuters kunnen afschermen voor de pijn en het verdriet die deze dramatische gebeurtenis met zich mee brengt. Ook kinderen voelen de ernst van zo’n situatie aan en blijven met heel wat vragen zitten.
Soms vangen ze alleen iets op over een zelfdoding zonder rechtstreeks getroffen te worden door het verlies, omdat ze de overleden persoon niet kennen. Ook dan is het nodig om zelfdoding bespreekbaar te maken om hun vragen en angsten aan bod te laten komen.

“De visjes van Océane” werd gerealiseerd in samenwerking met de Werkgroep Verder.

wieiswievisjesAchterin het boek staan 10 activiteiten die kinderen kunnen helpen om te gaan met de situatie. Het extra materiaal om de activiteiten gemakkelijk te kunnen uitvoeren, is te vinden bij de extraatjes.

Het boek is meestal niet in voorraad in de boekhandel, maar kan wel besteld worden en je vindt het ook in de webwinkel van de Werkgroep Verder.

“De visjes van Océane” kan je ook op Facebook volgen

Aquarium-tas bij De visjes van OcéaneVoor origineel spelmateriaal bij dit prentenboek werkt Talismanneke samen met Trootoys. Je kan er een zachte aquarium-tas bestellen met 6 visjes gemaakt naar de tekeningen uit het boek. Lees hier meer over deze tas.

Recensies:

In november 2016 verscheen een herwerkte uitgave in de vorm van een zakboekje, geschikt voor kinderen van 3 tot 12 jaar.

Al het nieuws over dit prentenboek vind je in dit berichtenoverzicht over De visjes van Océane .

Technische fiche
Titel:
De visjes van Océane
Auteur:
Nathalie Slosse
Illustraties:
Alexandra Pillaert
Formaat:
21 x 22,5 cm
Omvang:
32 blz.
Uitgeverij:
Averbode
Info:
Gedrukt op FSC-papier afkomstig uit duurzaam bosbeheer.
ISBN:
9789031734184
Indicatieve prijs:
€12

REACTIES

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

4 Reacties

  1. Geplaatst op 8 mei 2012 om 15:58 | Permalink

    Ik gebruikte het boekje al bij 2 gezinnen.

    De zelfdoding was in hun bredere omgeving, dus niet een ouder. Maar het was erg helpend om er mee te werken. Eén gezin was in de praktijk, ik heb het samen met het meisje en haar vader gelezen. Een goede vriend van de ouders had suïcide gepleegd en het meisje was erg geraakt, net als haar ouders. Door het boek samen te lezen en over de visjes te praten konden we onrechtstreeks ook over het gebeurde praten. Vooral de brief aan het eind vind ik ook echt helpend en verhelderend voor kinderen. Via het boek kon ik het meisje ook inspireren om een afscheidscollage te maken voor die vriend.

    Bij het ander gezin met een jongen van 10 en een meisje van 5 uit mijn eigen vriendenkring, was in de familie een jongeman gestorven door zelfdoding. Beide kinderen hebben er echt wat aan gehad. Het gaf hen woorden om er over te praten, om het beter te begrijpen. Voor de 10-jarige jongen gaf ik ook een boek mee voor oudere kinderen dat ik samen met jouw boek bij Werkgroep Verder had besteld. Dat boek sprak hem niet aan, het was te concreet en kwam denk ik te hard en te dichtbij. Hij las jouw boek en zei: “Mama ik denk wel dat het goed is voor mijn zus. We kunnen het samen lezen!” Vanaf dan was het onderwerp bespreekbaar. Toch heel knap vind ik dat.

    Ik vind het echt goed en mooi en het heeft getoond dat het de kinderen aanspreekt binnen een ruime leeftijdscategorie, dus dat is wel super vind ik.

  2. Geplaatst op 23 maart 2012 om 13:27 | Permalink

    De visjes van Océane is een invoelend en waardevol boek om het verlies na zelfdoding voor jonge kinderen bespreekbaar te maken. Dergelijke initiatieven zijn levensnoodzakelijk. Proficiat aan Nathalie! Ik wens het Talismanneke een schitterende toekomst toe!

  3. Geplaatst op 2 februari 2012 om 18:54 | Permalink

    De school heeft het gekregen van de provincie Brabant. Ik heb het meegenomen naar huis en gelezen. Ook Oscar heeft het helemaal gelezen. Het is een heel mooi boekje geworden, eenvoudig verteld en toch to the point ! Fantastisch hoe je het naar kinderen overbrengt.

  4. Geplaatst op 2 februari 2012 om 15:58 | Permalink

    Hoe moeilijk het is om met kinderen over dit onderwerp te spreken, besef je toch pas echt als zoiets zich in jouw naaste omgeving voordoet. Bij ons gebeurde er een zelfdoding in de vriendenkring.

    Voor mezelf hielp dit boek echt wel de goeie woorden te vinden naar de kinderen toe.

    Onze oudste dochter (van 6 jaar) kon erg goed snappen wat er aan de hand was. Ze werd wel erg emotioneel na het boekje, moest even goed doorhuilen.

    Onze jongste dochter (4 jaar, nog wat jong om het concept “dood” echt te kunnen vatten) bleef heel nuchter, maar ze weet nu toch ook iets van wat er gaande is,en heeft ook heel intens geluisterd.

    We hebben er nadien samen nog een beetje over gepraat. Wat ik zelf de allermoeilijkste vraag vond was de vraag: “Hoe doen mensen dat dan, zichzelf dood maken”. Dat voelt toch, zeker bij bepaalde vormen van zelfdoding, vrij gruwelijk om dat zo concreet te noemen. We stonden dan toch nog even perplex.

    Misschien is het wel goed op voorhand even te bedenken wat je dan precies wil vertellen. Het evenwicht zoeken tussen kinderen de boodschap geven dat alles bespreekbaar is (want anders kunnen kinderen niet met hun vragen terecht en hun eigen fantasieën kunnen soms ook best gruwelijk zijn), en inschatten welke informatie welk kind aankan, en welke woorden je ervoor gebruikt (“voor altijd slapen” maakt het zelf slapengaan voor kinderen soms erg beladen), blijft wel een uitdaging.

    Ik merkte op de begrafenis dat veel andere mensen met kinderen, die ook op enige afstand van de overledene staan, er niet voor kiezen er überhaupt met hun kinderen over te spreken. Ik ben van mening dat dit wel belangrijk is, en met dit boekje vond ik het dus wel heel goed mogelijk. Ik ben er dus heel blij mee, bedankt!