Vanwaar komt Talismanneke?
Talismanneke staat voor een klein hulpmiddeltje dat geluk kan brengen. Het voelt geruststellend om te weten dat het er is, wanneer het nodig is. Talismanneke is bescheiden, we kunnen geen wonderen doen. Talismanneke is speels en heeft een groot hart voor kinderen van alle leeftijden. Talismanneke doet denken aan dat andere ‘manneke’ dat in Brussel staat, bekend bij de beide taalgemeenschappen van ons land en zelfs ver daarbuiten.
Het logo van de vzw is geïnspireerd op de ‘kleine gouden man’, een amulet vooral bekend in Scandinavië. In Scandinavië werd in elk nieuw huis een klein gouden geschenk geplaatst. Dit moest de bewoners beschermen tegen ongeluk, volgens het principe ‘goud trekt goud aan’. De offergave had een speciale vorm: een dunne ‘kleine gouden man’. Hij was minder dan 10 millimeter lang en de traditie wilde dat hij in een van de centrale dragende balken van het huis werd geplaatst. Dit ritueel dat huis en haard moest beschermen, ontstond rond het jaar 400.
(Bron: Desmond Morris, De magische kracht van amulet, mascotte en talisman)
Nathalie Slosse, oprichtster en bezieler
Nathalie Slosse is geboren in 1976 in Brussel. Na haar studie Klassieke Filologie en een job als lerares Latijn en Grieks, heeft ze gewerkt voor verschillende non-profit organisaties waar ze ideeën en projecten ontwikkelde die verband houden met globale welvaartsverdeling, opvoeding en andere sociaal relevante zaken.
Het begon in april 2007 toen ze als jonge mama te horen kreeg dat ze borstkanker had. Deze ervaring inspireerde haar tot het schrijven van het prentenboek “Grote Boom is ziek”. Intussen verschenen nog meer kinderboeken van haar hand. Steeds met het doel grote thema’s voor kinderen bespreekbaar te maken.
Sinds 2010 stond ze acht jaar lang als vrijwilliger aan het roer van de vzw Talismanneke met als missie het bevorderen van geluksvaardigheden door middel van verbeeldingskracht. Nathalie heeft immers aan den lijve ondervonden dat moeilijke omstandigheden inspiratie kunnen leveren voor positieve actie.
Op 10 november 2018 overleed Nathalie aan kanker. Ze wist zovelen te inspireren, dat vandaag een hele ploeg klaar staat om de werking van Talismanneke verder te zetten.
Ons team
Leen Van De Velde
Ik ben Leen en sinds 2018 maak ik met veel plezier deel uit van het bestuur van vzw Talismanneke. Wat begon als een rol achter de schermen, groeide uit tot een steeds groter engagement binnen dit warme initiatief dat troost en hoop brengt. Als schoonzus van Nathalie heb ik Talismanneke van dichtbij zien ontstaan en koester ik het hartverwarmende engagement dat onze vzw drijft.
Vandaag mag ik als voorzitter mee richting geven aan dit bijzondere verhaal. Het blijft een eer om – samen met een prachtig team – licht te brengen op momenten waar woorden soms tekortschieten.
Jorane Janssens
Katrien De Decker
De verhalen van Snuiter leerde ik kennen na het overlijden van een goede vriend, Jeroen. Als vrienden van Jeroen wilden we aan ons verdriet een positieve wending geven door een organisatie op te richten: de Bakerofriends. Ik kreeg van hen de kans om een aantal rouwkoffers samen te stellen. De rouwkoffers zijn koffers vol troost om kinderen, jongeren en volwassenen een taal aan te reiken om met verdriet en verlies om te gaan. Via deze weg leerde ik de boekjes van Nathalie kennen. Ze sprongen er voor mij uit. Wat een prachtige verhalen en beelden! Ik leerde haar kennen als boekenschrijfster, maar na onze eerste ontmoeting werd me al snel duidelijk dat ze zovéél meer was. Nathalie was een vrouw met een missie. Haar boeken, haar vormingsmomenten, de projecten van Talismanneke, de Snuiterboom … waren haar middelen om moeilijke onderwerpen bespreekbaar te maken en op deze manier kinderen ‘veerkrachtig’ maken. Samen met de andere leden schrijf ik graag aan verder aan het verhaal van Talismanneke en wil ik de naam van Nathalie en Piet blijven noemen.
Sara Madder
Ik ben Sara en draag de vzw Talismanneke al sinds het prilste begin een warm hart toe. Ik kende Nathalie als vriendin en genoot ervan om haar boekjes vorm te zien krijgen. Waar ik kon, hielp ik haar met brainstormen over de boeken en het ontwikkelen van materialen. Hieruit volgde een engagement als vrijwilliger en later ook als bestuurder van de vzw. In 2013 verhuisde ik naar Nederland met mijn gezin. Maar de vriendschap en betrokkenheid bleef. De troostpost kreeg op die manier een eigen adres in Nederland. Het voelt goed om ook nu nog het levenswerk van Nathalie te mogen verder zetten, samen met een warme groep vrijwilligers.