Categorie:
Getuigenis

Onzichtbaar schuldgevoel

Rebecca van Blijvend Verbonden vertelt over haar ervaring met het gebruik van Per ongeluk in haar rouwbegeleiding: “Ik begeleidde een jongen van 8 jaar. Zijn vader was na een heftig ziekbed overleden. Samen keken we terug naar wat er allemaal was gebeurd. Medisch gezien was vader laat doorgestuurd naar het ziekenhuis. Dat maakte hem heel boos op de dokters. Met het boek ‘Per Ongeluk’ heb ik toen het perspectief van de dokter willen belichten, omdat de boosheid hem niet verder hielp.
Lees meer…

Ook geplaatst in Nieuws, Per ongeluk | Getagd met , , | Plaats een reactie

De raad van papa

Roland deelt graag zijn verhaal hier: Ik had – als verwoed motorrijder- een ongeval met mijn motor. Echt ernstig dan. Ik was in coma, had gekneusde rugwervels en een hersenbloeding. Ik bleef 6 weken in coma, en nadien werd ik nog bijna twee jaar in speciale centra verzorgd, want ook verlamming van mijn beide benen was een gevolg van mijn rugblessure. Jawel, ik heb ook in een rolstoel gezeten. Geen uiting van een gebrek, maar een goede oplossing omdat ik niet meer kon stappen. Maar gelukkig kon ik na bijna twee jaar iedere morgen blijven oefenen en pijn verbijten uiteindelijk
Lees meer…

Mening van kindertherapeute

Lies Ledegen werkte jarenlang in het freinetonderwijs als leerkracht en volgde een herscholing integratieve kindertherapie. Ze werkt sinds 2003 in haar thuispraktijk Kroost, praktijk voor vorming en kindertherapie. In haar praktijk begeleidt ze kinderen tussen 4 en 12 jaar en hun ouders (www.kroost.be). Ze stuurde ons haar mening over de boeken: Een boek over iets wat kinderen herkennen is zo dankbaar om mee aan het werk te gaan in mijn kindertherapeutische praktijk. Elke dag opnieuw ontdekken kinderen verhalen en beelden die hen helpen om meer draagkracht te ontwikkelen. De boeken van Nathalie Slosse zijn echte aanraders!
Lees meer…

Ook geplaatst in De visjes van Océane, De wensbloem, Grote Boom is ziek, Meneer Poot zoekt werk, Nieuws, Per ongeluk, Toverdruppels | Plaats een reactie

Sluit een kind niet buiten!

Charlotte was een meisje van 3 jaar, toen haar vader zichzelf van het leven beroofd heeft door verdrinking. Ze vond en vindt het meer dan 40 jaar later nog steeds vreselijk dat ze overal werd buiten gehouden en niet de kans heeft gekregen om haar vader te leren kennen, omdat er niet over mocht gesproken worden: “Over mijn vader mocht ik niet praten. Want ja zelfmoord. En wat zou ik willen weten dan? Nou alles!!! Hoe hij was als persoon. Of ik op hem lijk enz enz. Steun heb ik vooral uit mijzelf gehaald. Mijn moeder kon er niet voor
Lees meer…

Tips voor leerkrachten als een ouder plots overlijdt

Bianca spreekt uit eigen ervaring als mama van 2 kindjes (4 jaar en 6 maanden oud) in een gezin waar de papa onverwachts overleed. Ze geeft graag een aantal tips hoe je op school hiermee kan omgaan. wees eerlijk en laat ze vertellen en vragen wat ze willen weten. Het besef in die leeftijdscategorie is heel groot. zeg liever dat je iets ook niet weet dan een kind iets voor te liegen; dan is het vertrouwen voor altijd geschonden. Ikzelf heb aan de kinderen gezegd: “Papa is dood. Hij woont nu hoog in de lucht tussen de sterren, want nu
Lees meer…

Troostboom vol blaadjes met lieve woorden

Bomen kunnen veel troost bieden. Daarom is het mooi dat er nieuwe boomrituelen kunnen ontstaan met of zonder link naar het verhaal van Snuiter en Grote Boom. Toen het afscheid van de papa van Yorine naderbij kwam, bedacht mama Katrien het concept van de “troostboom” om alle troostende woorden, mooie herinneringen, wensen of losse gedachten te verzamelen tijdens de uitvaart van haar man. Op de rouwbrief stond een sjabloon van een blaadje met de uitnodiging er iets op te schrijven en bij aankomst in de aula in de houten boom te hangen die daar zou klaar staan. De troostboom werd
Lees meer…

Ook geplaatst in Afscheid van Grote Boom, Doe-ideetjes, Grote Boom is ziek, Nieuws | Getagd met , , , , , , | Plaats een reactie

Rouwkamp van Missing You

Els, één van de organisatoren van het rouwkamp van Missing You (zomervakantie 2016) gaf na het kamp feedback over de prentenboeken rond rouwverwerking van Talismanneke en de geschonken exemplaren van “Afscheid van Grote Boom”:
Lees meer…

Ook geplaatst in Afscheid van Grote Boom, Nieuws | Getagd met , | Plaats een reactie

Mama dood en niet naar de begrafenis

Marleen vertelt over het verlies van haar mama als prille puber en hoe dit een stempel op haar verdere leven drukte: “Twee dagen vóór mijn 13de verjaardag verloor ik mijn moeder door zelfdoding. Ik werd als kind, net als mijn 2 zussen van 3 en 11 jaar overal buiten gehouden. En omdat ik de oudste was van de drie bleef ik als enige achter bij mijn vader die bewuste avond. Mijn 2 zussen werden mee genomen door tantes. Die nacht staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. We hebben geen afscheid kunnen nemen van haar en mochten zelfs niet mee
Lees meer…

Liefdestasje als kindvriendelijk ritueel bij verlies

Het boomtasje of liefdestasje is een idee van Nathalie Helsen. Ze maakte het in de eerste plaats voor zichzelf en haar dochtertje na het overlijden van haar vriend. Ze vond het belangrijk om voor dit ritueel een plek in de natuur te vinden, omdat verbinding met de natuur net tijdens rouw heel rustgevend is. Een plek voor haarzelf, kinderen, vrienden om te delen. “Onze boom is mooi en sterk en ook erg knuffelbaar; er is mos (‘elfenbedje’) onderaan de stam… In het tasje zitten theelichtjes en lucifers om een lichtje te maken.  Als het ‘papa’dag is of de verjaardag of
Lees meer…

Kind van een moeder met psychiatrische problemen

Als een volwassene toen tegen mij gezegd zou hebben dat de problemen BUITEN mij lagen, en dat wat ik ook zou doen/proberen, GEEN verschil zou maken m.b.t. de “genezing” van mama, dan zou ik een heel andere jeugd en adolescententijd hebben beleefd, dan had ik veel eerder aan mijn eigen leven kunnen beginnen i.p.v. het hare te leiden (lijden) … Volgens mijn ervaring is deze bemerking naar de kinderen toe een goede ijsbreker: “Het zal voor jullie ook niet makkelijk zijn in deze omstandigheden”. Dat geeft ons meteen het gevoel: hé ze zien ons ook, wij horen er ook bij.
Lees meer…